Πριν λίγες ημέρες πέρασα ξανά από τη ράμπα ΑμεΑ στο 27ο
Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, στην οδό Δορυλαίου, και η εικόνα ήταν πραγματικά
απογοητευτική. Λάσπες, αγριόχορτα και ένα σημείο που για μήνες είχε γίνει
ουσιαστικά απροσπέλαστο για ανθρώπους που το χρειάζονται καθημερινά.
Από το συγκεκριμένο σημείο περνούν καθημερινά παιδιά, γονείς και άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες. Ειλικρινά, δεν μπορούσα να δεχτώ ότι αυτή η εικόνα θεωρείται φυσιολογική.
Για αρκετό καιρό επικοινωνούσα με τον Δήμο Θεσσαλονίκης
ζητώντας να καθαριστεί η ράμπα. Πριν από λίγες μέρες ενημερώθηκα ότι πραγματοποιήθηκε αυτοψία και το πρόβλημα λύθηκε. Όταν όμως πέρασα πάλι από
εκεί, όλα ήταν όπως πριν.
Έστειλα ξανά φωτογραφίες και ενημέρωση , λίγες ώρες
αργότερα, οι εργαζόμενοι καθαριότητας βρέθηκαν στο σημείο και προχώρησαν στον
καθαρισμό της ράμπας.
Μπορεί σε κάποιους να φαντάζει κάτι μικρό. Πιστεύω όμως ότι οι γειτονιές προσδιορίζονται ως καλές ή κακές από τέτοιες λεπτομέρειες της καθημερινότητας.
Οι περιοχές δεν υποτιμούνται ξαφνικά. Υποβαθμίζονται σιγά σιγά, όταν όλοι αρχίζουμε να συνηθίζουμε την εγκατάλειψη και να πιστεύουμε ότι “δεν αλλάζει τίποτα.
Το ίδιο συμβαίνει και αντίστροφα.
Όταν μια περιοχή είναι καθαρή, λειτουργική και
προσεγμένη, επηρεάζει άμεσα την
καθημερινότητα όλων μας, αλλά και την ίδια την αξία της.
Κάποιος, λοιπόν που θέλει να αγοράσει, να νοικιάσει ή να επενδύσει σε ένα ακίνητο, δεν εξετάζει μόνον αυτό. Λαμβάνει υπόψιν του συνολικά την γειτονιά, τον δρόμο, τα πεζοδρόμια, τα πάρκα, τα σχολεία, και το αν υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά ενδιαφέρονται γι’ αυτήν.
Πιστεύω ότι όλοι
πρέπει να συμμετέχουμε περισσότερο στις γειτονιές όπου ζούμε και
δραστηριοποιούμαστε. Γιατί τις περισσότερες φορές, η διαφορά ξεκινά από το να μη θεωρούμε φυσιολογική
την αδιαφορία.
Μαρία Τσίμπρη
Πολιτικός Μηχανικός ΤΕ / Σύμβουλος Ακινήτων
